Madagaskar '08

Camiel, Evelien, Jantien, Kim, Marleen, Maud, Ralf, Sara, Thijs en Vera wonnen DurfJijMee 2008 en verbleven twee weken in Bekoaka aan de westkust van Madagaskar. Het lepraziekenhuis is opgeknapt en de patiënten hebben de tijd van hun leven gehad.

In een indrukwekkend tv-programma van 25 minuten met Camiel en Kim in de hoofdrol zie je hoe de jongeren twee weken lang het leven in het ziekenhuis op z'n kop zetten. Uitzending gemist of nog een keer kijken? >> Klik hier

Eenmaal terug in Nederland vertelden ze ieder minimaal 150 mensen over deze ervaring. Zo gaf Evelien op de school waar ze werkt lessen aan vmbo-leerlingen, werkte Ralf aan een presentatie voor zijn collega’s, organiseerde Jantien een debat en Thijs zorgde voor een benefietavond in het cafe-restaurant waar hij werkt.  

Camiel Welling (25): ‘Tsifimbing is een leprapatiënt van 24, ongeveer even oud als ik. Tijdens het opknappen van de school bij het ziekenhuis hebben we ons een middag uitgeleefd op het verven van een deurkozijn. En al konden we elkaar voor geen meter verstaan, we hebben enorm met elkaar gelachen. Op zulke momenten maakt het niet uit of je lepra hebt of niet.’

Vera Linthorst (23): ‘Het is heel mooi om te zien dat de leprapatiënten, die weinig tot niets hebben, zo opgewekt en gelukkig kunnen zijn. Daar heb ik veel van geleerd.’

Sara de Wit (25): ‘Het leven van de zestien leprapatiënten in Bekoaka, de patiënten in het lepradorp en ook dat van onszelf is in die paar weken onomkeerbaar veranderd. Natuurlijk is onze aanwezigheid en deelname aan het leven in het ziekenhuis slechts een momentopname. En de school die we hebben opgeknapt, wordt over een paar jaar misschien wel weer verwoest door een cycloon. 
        
Maar dat we in achttien dagen zo’n mooie band met de patiënten opbouwden, van ze begonnen te houden, plezier met ze maakten, dat we de patiënten in een korte tijd zo zagen opbloeien, zich gewaardeerd en geliefd voelden, is voor zo’n gestigmatiseerde groep van onbeschrijfelijk grote waarde.     
       
Al met al was de reis naar Madagaskar een goede mix tussen hard werken aan het gebouw dat we hebben opgeknapt, tijd doorbrengen met de leprapatiënten en lekker uitwaaien op het strand met een drankje en een spies verse garnalen. Onvergetelijk!’